pent-house, zdjecia, humor, ja

Zwykle sequele powstają bazując na sukcesie wcześniejszej edycji. Czasem predestynują do miana bycia lepszymi próbując nasycić Ego ich twórców. Czy było i tak tym razem ?

Co odróżniło II edycję od I ?

Na wstępie kilka różnic:

- trwał dłużej, obfitując w liczne atrakcje

- zaproszono większą ilość artystów zagranicznych

- rozszerzono wachlarz artystyczny festiwalu

- przeorganizowano timeschedule eventów

- położono większy nacisk na promocję (jingiel festiwalu, utworzono patronat)

- ogłoszono zbiórkę na “Stypendium Bluesroads”

I kilka podobieństw:

- utrzymano “darmowość” wstępu na festiwal oraz jego miejsce

- wysoki poziom artystyczny

- piwo podawano w plastiku

Czy to wystarczyło by przebić pierwszą edycję ? To czego nie można odmówić pierwszej edycji to z pewnością nutka niepewności, dreszcz emocji czy aby taki rodzaj muzyki przyjmie się nad Wisłą. W końcu Wisła to nie Missisipi a Polacy nie Amerykanie, swoje gusta mają. Jaka będzie reakcja publiczności. Od tego przecież zależało być albo nie być festiwalu. Ale gdyby nie wiara ich organizatorów, zapał i poświęcenie nie przeżylibyśmy tak fantastycznego eventu jakim była pierwsza a dalej i druga edycja. Duże brawa dla ludzi w nieustępliwości w realizacji tego. Chapeau bas przed Bartoszem Stawiarzem i jego ekipą, że się udało. No ale czy było lepiej ? Czy nie było przerostu formy nad treścią. Otóż pewnie znajdą się podzielone głosy, ale w mojej opinii mam mieszane odczucia. Po pierwsze długość różnych akcji w stosunku do rozciągłości festiwalu. Wydawać by się mogło że można skupić ilość eventów (tych które miały miejsce) w węższym wymiarze czasowym. A jeśli już planować 5 dni to zorganizować więcej występów. Bo co tam robił zespół Big Fat Mama i jaki jest jego związek z tematyką festiwalu, do dziś zachodzę w głowę. I pragnę podkreślić nie neguje ich występu, który z powerem, podobał mi się jednak nie widziałem klucza dlaczego właśnie oni a nie np.: Strachy na Lachy. W sumie dobrze że nie Peja. Przecież jest wielu artystów związanych ze środowiskiem bluesowym, których chętnie można przedstawić szerszemu gronu a “Gruba Mama” i tak by sobie poradziła. (Nawet na moim blogu by się znalazło kilka zespołów bardziej pasujących do tematyki festiwalowej)

A co do koncertów. Teraz sobie zaprzeczę, ale jakoś chęć utrzymania darmowego festiwalu jako jeden z priorytetów do mnie nie przemówił do końca. A to z racji właśnie występu gwiazd wieczorów. Rozumiem szlachetność, ale jaki fun można mieć z posłuchania Guya czy Śmietany w oparach wszechobecnych rozmów, szurania krzesłami i ludzi raz wchodzących, raz wychodzących. Jak na tańcami można jeszcze zapanować to nad ilością innych elementów rozpraszających ciężko. Gdyby koncerty główne kosztowały, grosze, nie chodzi o wielkie kwoty pewnie i tak nie odstraszyłyby tych co faktycznie chcieliby posłuchać a zniechęciłyby tych co przyszli spotkać się ze znajomymi pogadać. To można akurat czynić w tym momencie gdzie indziej. A i cel pieniążków byłby szczytny. Może warto spróbować. Na resztę eventów - ok niech będą darmowe. Również przegląd kapel bluesowych stał na wysokim poziomie i myślę, że szanowne jury miało niełatwy orzech do zgryzienia. Ostatecznie zwyciężyło “Nie strzelać do pianisty”, wyróżnienie zdobył “Cheap Tabacco” oraz solista Dominik Plebanek, który dał całkiem ciekawy występ i nie przestraszył się publiki za co wielki plus dla niego. No i nie byłbym sobą gdybym nie uwiecznił jakże urodziwej basistki zespołu “3 pietro”. Więc czy było lepiej ? A czy to ważne ? Ważne że było.

Trochę teorii:

Pils niemiecki

Specjalność niemieckich piwowarów, piwo z lekkim, zbożowym zapachu i wyraźnym, kwiecistym albo korzennym aromacie szlachetnego chmielu.
Kolor słomkowy do jasno złocistego, klarowność od doskonałej do bardzo klarownej, kremowa, długo utrzymującą się biala piana. W smaku rzeskie i gorzkie z wytrawnym lub srednio wytrawnym zakończeniem, czyste, bez estrowych zromatów.

Pils bohemski (czeski)
Brat pilsa niemieckiego, popularny w Czechach. Złożony aromat słodowy i korzenny, kwiatowy bukiet chmielu. Drobne, przyjemne i powściągliwe aromaty diacetylu sa akceptowalne., ale nie musza występować. Czyste, brak estrów owocowych. Kolor od bardzo bladozlotego do głęboko połyskliwego złotego. Klarowność od doskonałej do bardzo klarownej, piana gęsta, kremowa, długo utrzymujaca się. W smaku słodowość połączona z wyraźną, miękką i pełną goryczką oraz korzenny smak chmielu. Harmonia pomiędzy słodem i chmielem.

Porter bałtycki
Piwny skarb polskich piwowarów. Najbardziej doceniany na świecie polski gatunek piwa. Bukiet słodowej słodkości, często z nutami karmelowymi, toffi, orzechowymi, często wystepujące aromaty przypominające suszone śliwki, rodzynki, wiśnie, porzeczki, okazjonalne wina i porto. Również nieco zapachowych cech ciemnych słodów, takich jak głęboko czekoladowy, kawowy albo melasy, ale nigdy spalenizny. Brak aromatow chmielowych, brak kwaskowatości. W kolorze ciemnoczerwono-miedziany do nieprzejrzystego ciemno-brazowego (nie czarnego). Długo utrzymująca się piana koloru żółtobrazowego. Klarowne, aczkolwiek ciemnijesze wersje mogą być nieprzejrzyste. W smaku, tak jak w aromacie, mocno słodowe i slodkie wraz ze złożoną kompozycją estrów suszonych owoców oraz alkoholu. Bardzo tresciwe i bardzo gładkie. Czysty charakter lagerowy, brak diacetylu. Start jest słodki, ale smaki słodów ciemnych szybko sominują i utrzymują się do finiszu. Pod koniec delikatnie wytrawny wraz z odrobiną palnej kawy.
Przykłady: Grand imperial Porter (Amber), Porter Żywiecki (Bracki Browar Zamkowy)

American IPA (Amerykańskie India Pale Ale)
Intensywny aromat chmielowy o charakterze cytrusowym., kwiatowym, zywicznym, sosnowym i/lub owocowym, typowym dla amerykańskich odmian chmieli. Wiele wersji jest chmielonych na zimno, moga posiadać dodatkowy, trawiasty aromat. Trochę czystej słodowej słodkości może być wyczuwalne w tle, ale na niższym poziomie niż w wersji English IPA. Słaby aromat alkoholu może być wyczuwalny, jednakże aromat chmielu jest dominujący. Kolorystyka od średnio złotego do średnio czerwono-miedzianego. Powinno być klarowne, chociaż wersje niefiltrowane, chmielone na zimno mogą być delikatnie mgliste. Długo utrzymująca sie piana o złamanym białym (żółtawym lub szarawym) kolorze. Smak chmielowy bardzo wyraźny, goryczka mozna, a nawet bardzo mocna, aczkolwiek słodowa podstawa równoważy mocny chmielowy charakter tego piwa. Smak słodowy słaby lub sredni, genralnie czysty i słodowo-słodki. Lekkie posmaki owocowe są do przyjęcia, ale nie sa wymagane. Goryczka może utrzymywać się w posmaku, ale nie powinna być ostra.
Przyklady: Atak Chmielu (Browar Kontrakowy PINTA)

Weizenbier (piwo pszeniczne typu niemieckiego)
Najbardziej rozpowszechniony po lagerze gatunek piwa w Bawarii, do warzenia którego wykorzystuje się duzy udzial słodu pszenicznego. Intensywny aromat fenoli (przewaznie goździki) i estrów owocowych (przewaznie banan). Intensywność fenoli i estrów może być różna, ale w najlepszych przykladach tego stylu są dobrze zrównoważone. Aromat szlachetnych chmieli bardzo słaby, albo zupełny jego brak. Lekki, ewentualnie umiarkowany aromat pszeniczny (który może być odczuwalny jako chlebowy albo zbożowy) może być obecny, ale inne cechy słodowe nie powinny wystepować. Może być obecna lekka, cytrusowa cierpkość, slaby aromat gumy do żucia. Kolor od bladosłomkowego do bardzo ciemnozłotego. Bardzo gęsta, długo utrzymująca się biała piana jest charakterystyczna dla tego piwa. Wsyoki poziom białek pochodzących z pszenicy wpływa na klarowność w niefiltrowanych piwach. Piwo w wersji z drożdżami (hefeweizen) jest również nieprzejrzyste za względu na osad drożdżowy. Wersja filtrowana kristallweizen nie zawiera drożdży i jest bardzo klarowna. Cierpkie, cytrusowe cechy pochodzace od drożdży i wysokiego nagazowania sa przeważnie obecne. Dobrze zaokrąglona pełnia smaku na podniebienu wraz z relatywnie wytrawnym zakonczeniem.
Przykłady: Ciechan Pszeniczne, Konstancin Pszeniczne, Erdinger Weisse, Tucher Weisse

Witbier (piwo pszeniczne typu belgijsiego)
Popularna w krakach Beneluxu odmiana piwa pszenicznego. W zapachu umiarkowana słodkość (często wraz z delikatnymi nutami miodu i/albo wanilii) wraz z lekkimi, zmożowymi nutami zapachowymi pszenicy. W tle wyczuwalna cytrusowa kwasowatość. Odbierany często jako perfumowy zapach kolendry, przypraw, albo z pieprzową nutą na drugim planie. Umiarkowany aromat skórki cytrusowej. Słaby, przyrawowo-ziolowy aromat chmielowy jest opcjonalny, ale nigdy nie powinien przysłonić innych cech. Aromaty przypraw powinny dobrze harmonizować z owocowymi kwiatowymi i slodkimi aromatami. Kolor od bardzo jasno słomkowego do bardzo jasno zlotego. Piwo bardzo mętne, co wynika z obecności skrobi i/albo drożdzy., która nadaje mu mleczny, biało-żółty wygląd. Piana gesta i biała, długo utrzymująca się. W smaku przyjemna słodkość i owocowość pochodząca od skórki cytrusowej. Orzeźwiające i rzęske wraz z wytrawnym, czesto kwaskowatym zakończeniem. Ziołowo-przyprawowe posmaki, które mogą pochodzić od kolendry i innych przypraw. Gorzyczka chmielowa slaba lub srednia słaba, nie powinna przykrywać orzeźwiającyh aromatów owocowych i przypraw.
Przyklady: Limburghse Witte, Wittekerke

Roggenbier (piwo żytnie)
Rzadziej spotykany, bratni gatunek piwa pszenicznego, lekki lub umiarkowanie przyprawowy, żytni aromat pomieszany z aromatem szczepu drożdży po produkcji piw typu weissbier (fenolowe goździki i owocowe estry - banany i cytrusy). Lekkie aromaty szlachetnych chmieli mogą występować, ale nie sa wymagane. Może mieć nieco kwaskowaty aromat pochodzący od drożdży i żyta. Kolor od jasnego, przez pomarańczowy, miedziany, do bradzo ciemnoczerwonego, albo miedziano-brązowego. Piana wysoka, kremowa, koloru od złamanej bieli do żółtobrązowej, zbita i długo utrzymujaca sie (często gesta i górzysta). Mgliste, nieklarowne. W smaku zbożowe, przyprawowy żytni smak może być lekki lub mocny, czasem przypominający smak chleba pumpernikiel. Średnia lub lekka goryczka chmielowa nie przykrywa slodyczy pochodzacej od slodu (czasami z odrobiną karmelu). Piwo umiarkowanie wytrawne.
Przykłady: Żytnie (Browar Konstancin)

Lambic owocowy
Belgijska specjalność - piwo wytwarzane z dodatkiem owoców. Nie wolno go utożsamiać z piwami “smakowymi” produkowanymi na zasadzie dodania zaprawki owocowej do gotowego piwa, najczęściej lagra. Owoce, które były dodane do fermentacji brzeczki zdecydowanie dominują w zapachu i smaku. Oprócz tego niska lub umiarkowana w aromacie kwaskowatość miesza się z charakterystycznym dla lambików aromatem określanym jako aromat stodoły, zimenisty, słomy, konia i końskiej derki. Brak aromatu chmielu. Smak czesto mocno kwaśny. Lekka, uzupełniająca słodycz może być obecna, ale wyższy poziom slodkości jest niecharakterystyczny dla stylu. Kolor lambików definiują odmiany owoców, które zostały do nich dodane, dlatego jasniejsze kolorystycznie owoce mogą mieć bardzo niewielki wpływ na kolor. Piwo klarowne, aczkolwiek dodatek niektórych owoców powoduje opalizację. Gęsta górzysta, o konsystencji musu piana, czasami o odcieniu owoców, generalnie długo się utrzymuje. Musujące.
Przyklady: Lindemans Kreik, Framboise, Apple.

Belgijeskie Golden Strong Ale (belgijsie piwo jasne mocne, górnej fermentacji)
Złoto belgijskich piwowarów, obezwładniające wspaniałym zapachem i smakiem jasne mocne “ale”, którego spróbowanie zmienia na zawsze sposób postrzegania piwa. Wzapachu kombinacja aromatów owocowych, przyprawowych i chmielowych. Aromaty estrowe najczęściej przywodzą na myśl jasne owoce takie jak gruszki, pomarańcze i jabłka. Umiarkowane klimaty przyprawowe mogą kojarzyć się z pieprzem. Przyjemnie perfumowane, chmiel często o zapachu kwiatowym. Alkohol jest miękki, przyprawowy, dzięki temu słabo wyczuwalny. Lekki charakter słodowy, goryczka średnia lub mocna, ktra w połączeniu z mocnym nagazowaniem nadaje piwu wytrawne zakończenie. W stylu podobne do piw typu tripel. Tradycyjnie jest referementowane w butelce.
Przykład: St. Feullien Blonde.

Rauchbier (piwo wędzone/dymne)
Specyficzny gatunek piwa, który rozsławił Bamberg, niemieckie miasteczko we Frankonii. Mieszanka aromatów wędzonych/dymnych i słodowych o różnym nasileniu to cecha dominujaca w tym stylu piwa. Zapach dymu może być różny - od subtelnego do średnio mocnego i może przywodzić na myśl bekon lub drewno z ogniska. Słodowość umiarkowana, może być troche słodka lub/i tostowa. Słodowe i dymne elementy są często odwrotnie proporcjonalne (gdy aromaty dymne są mocniejsze, słodowość jest słabsza i na odwrót). Aromat chmielowy może być bardzo niski lub nawet niewyczuwalny. Czysty charakter lagerowy, bez estrów owocowych. Smak na podniebieniu może być słodowy i slodki, wykończenie słodowe i wędzone. Piwo to powinno być klarowne wraz z dużą, kremową pianą o kolorze od żółtobrązowego do kremowego. W kolorze średniobursztynowe / jasnomiedziane do ciemnobrazowego. Umiarkowana goryczka chmielowa wraz ze średnio wytrawnym lub wytrawnym zakończeniem.
Przykład: Nakoureny Svihak (Browar Eggenberg), Rauchbier (Browar Schenkerla)

Piwo Grodziskie
Duma polskiego piwowarstwa, jedyny w swoim rodzaju delikatne piwo pszeniczne o zapachu dymu letniego ogniska. W kolorze jasnosłomkowe, w smaku aksamitność pszenicy złamana delikatną goryczką chmielową. Nagazowanie wysokie, piana kremowa. Piwo oryginalnie warzone w Grodzisku Wielkopolskim, od lat już niedostępne w sprzedaży, tradycja ożywa jednak dzięki domowym piwowarom, ale również dzięki udanym eksperymentom browarów komercyjnych.
Przykład: A’la Grodziskie (Browar Kontraktowy Pinta)